شازده کوچولوی من

فقط نگاه می کنم...

5252525252 — Fri, 08 Jan 2010 03:42:18 GMT

بنام خدای مهربون

سلام....

اگه دوست داشتین اینبار حرفامو ، با دست خودم بخونین:

((برای دیدن تصویر در اندازه بزرگ اینجا کلیک کنید))

یکی از طراحی های خودم...:

((برای دیدن تصویر در اندازه بزرگ اینجا کلیک کنید))

به خاطر سلفونی که روش کشیدم یه خورده بی کیفیت افتاده...ببخشید..

پی نوشت ۱: پاسخ سوال پست قبل:

عید فطر سال ۸۳ بود که عمو برای اولین بار شعر بچه ی خوب و مهربون رو خوندن...تو همون دکوری که آشپزخونه داشت!! مهمون برنامه هم خانوم قاسم نیا بودن ، و اما لباس عمو...یه سوی شرت جلو بسته آبی کمرنگ و شلوار سفید!! سوال خنده داری بود؟؟!!

و اما برنده ما کسی نیست جز....نیلوفر پاکدل عزیز ، البته آجی نیلوفر هم ، تونستن فقط به بخشی از پاسخ سوال اشاره کنن!!..اما من می خوام برم تو حس این مجری های مسابقه و بگم: قبول می کنیم!! پس به افتخار این حافظه ی برتر یه کف مرتب بزنین!!

پی نوشت ۲: آخی...دلم براتون سوخید ، یه سوال آسونتر...البته آسونه ، ولی از اون جهت که قبلا خودم جواب رو ۱۰۰۰ دفعه به خیلیهاتون گفتم...

کی می تونه بگه شماره کفش عمو چنده؟؟!!

عمو بخدا اینو هم خودتون تو برنامه گفتین...البته به صورت اتفاقی..من هیچ کاره بیدم!! در واقع یه موقع خدایی نکرده فکر نکنین من دارم تو مسائل خصوصی دخالت می کنم...اگه باور ندارین تو پست بعدی ، اینکه کجا عنوان کردید رو هم میگم...
احتمالا تو پست آینده ۲۰۰ نفر برنده خواهیم داشت!!

پی نوشت ۳: دلم خیلی گرفته...برام دعا می کنین؟؟ از همه ی کسایی که تو این مدت بهم تک زنگ زدن ، پیام دادن و من نتونستم جوابشون رو بدم واقعا عذر می خوام...فقط دعام کنین...محتاجم به شدت ، کاش.....

پی نوشت ۴: شاید خودم را پیدا کنم...........................!!

پی نوشت ۵: امشب حافظ داره باهام حرف میزنه...:

تحصیل عشق و رندی آسان نمود اول....آخر بسوخت جانم در کسب این فضائل
گفتم که کی ببخشی بر جان ناتوانم؟....گفت آنزمان که نبود جان در میانه حائل
از آب دیده صد ره طوفان نوح دیدم........و از لوح سینه نقشت هرگز نگشت زائل

یا رب این آتش که در جان منست.....سرد کن آسان که کردی بر خلیل
من نمیابم مجال ای دوستان.............گرچه دارد او جمالی بس جمیل
پای ما لنگ است و منزل بس دراز........دست ما کوتاه و خرما بر نخیل

دو بار گرفتم...هر دو دفعه یه جور اومد....!!

پی نوشت ۶: التماس دعای فراوان............................................یاحق

شازده کوچولوی من

5252525252 — Thu, 31 Dec 2009 03:05:18 GMT

((بنام خدای مهربون))

سلام...راستش نمی دونم در مورد این پستم چی باید بگم...فقط اینکه سعی کردم تمام احساسات کودکانم رو توی این داستان به یه نوعی نشون بدم...داستان شازده کوچولوی من ، در واقع برگرفته از همون داستان اصلی شازده کوچولو اثر (آنتوان دوسنت اگزوپری) هست....البته خیلی پایینتر و پیش پا افتاده تر از اون اما خب...شاید بشه تحملش کرد!!! به هر حال خوشحال میشم بخونینش رو نظرتون رو صادقانه راجع بهش بیان کنین...پیشاپیش از همه ی شما به خاطر زمانی که برای خوندن این داستان صرف می کنین ، تشکر می کنم...امیدوارم ارزشش رو داشته باشه...!!!

((مقدمه))

کتاب شازده کوچولو رو می بندم و میذارم کنار...بلاخره تمومش کردم...چهار ساعت تمام بدون اینکه چشم ازش بردارم خوندمش و بلاخره تمومش کردم...چقدر قشنگ بود..کاش شازده کوچولو اینهمه بی وفا نبود..کاش بازم می اومد زمین تا داستان همچنان ادامه داشته باشه ، شایدم تا حالا اومده اما کسی اونجا نبوده تا ببینتش..آخه کی جرات داره بره توی یک بیابون بی آب و علف بشینه منتظر شازده کوچولو؟؟ اونم کجا؟؟ وسط صحرای آفریقا؟؟ اینقده تند نرو...به شخصیتش نگاه کن..ببین چقدر شیرینه!! خدا وکیلی دلت میاد از یه همچین شخصیت شیرینی دل بکنی؟؟ نه والا!!
اصلا چرا شازده کوچولو شد یه شخصیت خارجی؟؟ حالا منی که زبان انگلیسیم ضعیفه باید چیکار کنم؟؟ چی جوری می تونم شبا به آسمون نگاه کنم و باهاش حرف بزنم؟؟ فکر کنم باید یه مترجم واسه خودم استخدام کنم تا شبا کنارم واسته و حرفام و واسه شازده کوچولو ترجمه کنه...!!
ولی نه...آخه کی حاضر میشه این کار رو واسم انجام بده؟؟ بی خیال مترجم..می خوای دیوونه فرضت کنن؟؟!!.... کاش خودم یه شازده کوچولو داشتم هم زبون خودم ، واقعیه واقعی...یکی که واقعا شازده کوچولو بود..مثل شازده کوچولوی داستان اگزوپری..همونقدر با صداقت ، همونقدر دوست داشتنی.....
ای وای این چیه تو سرم داره خاموش روشن میشه؟؟ آها..جانمی جان ، پیداش کردم..نه بابا منظورم منبع نوریه تو سرم نیست...البته اونقدرا هم بی ربط به این مساله نیست ها...
اما من منظورم اینه که شازده کوچولوی دنیای خودم رو پیدا کردم..!! اگه گفتین اون کیه؟؟
یکی که موهای سرش مشکیه ، لباسش راه راهه سفید زرشکیه...چشاش گاهی اوقات آبیه اما بیشتر اوقات قهوه ایه!!
آها بگین...بگین...ماره؟؟

بابا دست شما درد نکنه...از کی تا حالا مارها مودار شدن ما خبر نداریم؟؟ بعدشم دفعه ی آخرتون باشه به شازده کوچولوی من توهین می کنین ها...حالا گفتم راه راه ، مگه هر چی که راه راه باشه مار از آب در میاد؟؟...
یکی دیگه..سه تا حدس بیشتر نمی تونین بزنین ها...البته یکیش که پوچ شد ، دوتا حدس دیگه باقی مونده زود باشین بگین...کی؟؟!! آلیس در سرزمین عجایب؟؟...آخه چه ربطی داره!! جورابش راه راه بود؟؟

آقا اصلا حدس زدن شما رو نخواستیم...خانوما و آقایون حدس زننده لطف کردین تشریف آوردین ، خواهش می کنم بفرمایین بیرون...الان خودم اعلام می کنم
به قول شازده کوچولو این آدم بزرگا واقعا خیلی خیلی عجیب غریبن!! حتما اگه الان بفهمن که شازده کوچولوی انتخابی من عموپورنگه همشون میگن چه ربطی داره؟؟...آها نگفتم..آقا چی چه ربطی داره؟؟مگه نگفتم بفرمایین بیرون
حالا چون می دونم انتخابم خیلی عالیه به افتخار خودم و شازده کوچولوم یه کف مرتب بزنین...تو اصلا کسی رو اینجا می بینی که واست کف بزنه؟؟ خوبه الان خودت همشون رو رد کردی..راس میگی ها!! حالا تو هم هی ما رو ضایع کن...(تعجب نکنین...من این بین با درون خودم صحبت می کنم ، شما زیاد جدی نگیرین)
خب حالا بهتره بریم سر داستان اصلی شازده کوچولوی من...همونی که موهاش مشکیه...لباس تنش راه راهه سفید زرشکیه...چشاشم هم آبیه و هم قهوه ایه..!! بله ، همون که اسمش عمو پورنگه..مهربون و قشنگه..دلش مثله یه رنگین کمون رنگارنگه... .....
بذارین ببینم قصه ی منو این شازده کوچولوی صد در صد ایرانی از کجا شروع شد؟؟...آها حالا یادم اومد ، پس بهتره بریم توی دل داستان...بفرمایین:

((شروع داستان))

منم از شش سالگیم خاطرات زیادی رو به یاد دارم...عاشق نقاشی کردن هم بودم ، یعنی الان هم هستم.. اما من مثل شخصیت داستان اگزوپری با خوندن کتاب (سرگذشتهای واقعی) و دیدن یه مار بوآی وحشتناک عاشق نقاشی کردن نشدم..مهم نیست که چی نقاشی می کردم چون اگه قرار باشه تک تکشون رو واستون شرح بدم از داستان اصلی دور می شیم...
من هیچوقت جغرافیا دوست نداشتم ، از ریاضی و فلسفه هم چندان خوشم نمی اومد... اما تا دلتون بخواد عاشق نقاشی کردن بودم و خوشبختانه آدم بزرگهای دور و برم هم چندان با نقاشی بیگانه نبودن که منو از این کار دلسرد کنن این شد که من نقاشی کردن رو ادامه دادم و ادامه دادم و....
دیگه کم کم داشت حوصلم از یکنواختی همه چی سر می رفت..منتظر یه اتفاق بودم.یه اتفاق تازه و نو ، یه اتفاق جدید که با اومدنش تاثیر اساسی رو تو زندگیم بذاره...
تا 8 سال پیش که توی حیاط خونمون تک و تنها نشسته بودم و طبق معمول حوصلم به شدت سر رفته بود... اون روز کسی توی خونه نبود واسه همین اگه بگم چه اتفاقی افتاد حتما تعجب می کنین...چون منم تعجب کردم!!
تو حال و هوای خودم سیر می کردم که یهو یه صدایی شنیدم...یه صدای نا آشنا که از پشت سرم می اومد!! تعجب کردم خیلیم زیاد....با خودم گفتم لابد خیالاتی شدم آخه کسی خونه نیست که باهام صحبت کنه...
اما دوباره اون صدا تکرار شد ایندفعه فاصلش بهم نزدیکتر شده بود و داشت بهم سلام می کرد...خیلی ترسیدم خیلی زیاد..هر آن منتظر بودم که از ترس غش کنم اما نکردم!! از طرفی هم می ترسیدم برگردم و پشت سرم رو نگاه کنم...
دوباره صدا تکرار شد: سلام...نمی خوای جواب سلامم رو بدی؟؟...نمی خوای برگردی و نگام کنی؟؟...باشه پس من میام جلو
اونوقت با یه جهش کوچیک پرید رو به روم...چیزی رو که میدیدم باورم نمی شد...اون واقعا یه آدم واقعی بود...!! یک آدم بزرگ ، نه نه آدم بزرگ نه...یه بچه!! نه نه بچه هم نه!! اصلا بذارین اینجوری بگم...عمو پورنگ بود!! آره اینطوری بهتره (فکر کنم با این تعریف منظورم رو بهتر متوجه بشین نه؟؟)
اینو از طرز لباس پوشیدنش فهمیدم...چقدرم قشنگ لباس پوشیده بود ، یه بلوز راه راه سفید و قرمز ، یه شلوار سفید ، کفشای قرمز و یه شالگردن راه راه که دور گردنش انداخته بود
با دیدنش به کل ترسم رو فراموش کردم...انگاری صد سال بود که می شناختمش ، کلی ذوق داشتم که با یه همچین آدم جالب و بانمکی رو به رو شدم....
اینبار بدون مکث و ترس سریع و بلند بهش سلام کردم ، اونم در جواب بهم لبخند زد و همونجا رو به روم نشست روی زمین...برای چند لحظه هر دومون ساکت بودیم...منم یواش یواش داشتم بر می گشتم به جو قبلیم ، البته دیگه نمی ترسیدم اما یه علامت سوال گنده تو ذهنم نقش بسته بود ، آخه چی جوری اومده بود تو خونمون؟؟
خودم حواسم نبود اما مثل اینکه تقریبا چشام گرد شده بود و داشتم بهش نگاه می کردم ، اینو خودش با خنده بهم گفت..از طرفی انگاری ذهنم رو می خوند چون بدون اینکه من ازش سوالی بکنم به آسمون نگاه کرد و گفت:
من از اون بالا اومدم...می خواستم برگردم به سیارم اما پرستوها دیگه خسته شده بودن بهم گفتن همینجا پیاده ات می کنیم...
حالا نمی دونم بقیه راهم رو چی جوری طی کنم..تو می دونی؟؟راستی اسم تو چیه؟؟اینجا سیاره توه؟؟چقدر بزرگه(منظور از سیاره ، شهر منه) سیاره ی من زیاد بزرگ نیست (منظور از سیاره ی عمو..خونشونه) اما من دوسش دارم..هرچی باشه خونمه...وای راستی من یه گل هم دارم ، دلم برای گلم خیلی تنگ شده ، باید زودتر برگردم پیشش...من گلم رو خیلی دوست دارم..راستی تو هم اینجا گل داری؟؟
برای چند لحظه متوجه سوالش نشدم و همینطور ساکت بهش نگاه کردم.اما یهو حواسم اومد سر جاش و گفتم: آها ، آره...و بعد برگشتم و از توی باغچه یه گل چیدم و دادم به دستش
با تعجب پرسید این چیه؟ گفتم: گله دیگه...اما یهو زد زیر خنده و با لحن خاصی گفت: خوشیگیله...!! این طرز گفتنش منو هم به خنده انداخت اما بعد پرسیدم: چرا می خندی؟مگه خودت نگفتی گل می خوای؟؟... جوابم رو نداد و به جاش پرسید: تو نقاشی کردن بلدی؟؟
گفتم: آره بلدم اما نگفتی چرا خندیدی مگه گل خنده داره؟؟
که با لبخند جواب داد: خوبه پس لطفا برای من چند تا بادکنک و یک سبد بزرگ بکش
با تعجب پرسیدم: برای چی می خوای؟؟
اما اون دوباره گفت: واسم می کشی؟؟ اگه این کار رو انجام بدی ممنون می شم
نخیر!! مثل اینکه شازده کوچولوی داستان ما هم چندان بی شباهت به شازده کوچولوی داستان اگزوپری نیست!! از جام بلند شدم تا کاغذ و مدادم رو بیارم ، اما یهو فکری به ذهنم رسید و تغییر مسیر دادم...بین راه به پشت سرم نگاه کردم و به اون که داشت نگام می کرد گفتم: چند لحظه صبر کن الان بر میگردم...
برگشتنم حدود 5 دقیقه ای طول کشید و وقتی برگشتم که توی دستم یک سبد بزرگ واقعی بود و چندتا بادکنک باد شده...کنارش نشستم ، سبد و بادکنک ها رو گذاشتم رو به روش و گفتم:
خب اینم از این ، حالا می خوای با اینا چیکار کنی؟؟
دوست مهربون من باز هم لبخندی زد و گفت: از لطفت ممنونم اما من یک سبد با بادکنکهای واقعی رو نمی خوام..من وقتی که کوچیکتر از الان بودم یک بار این راه رو امتحان کردم...چندتا بادکنک واقعی هیچ موقع نمی تونن منو از روی زمین بلند کنن و برسونن به سیارم..از طرفی ، این سبد هم به قدر کافی بزرگ نیست تا تو طول راهی که می رسم به سیارم به راحتی توش استراحت کنم...
اونوقت برگشت و به من نگاه کرد و بی توجه به چشای من که حالا از تعجب دو برابر قبل گرد شده بود ادامه داد:
تو گفتی نقاشی کردن بلدی ، پس اگه اینطوره لطفا برای من یک سبد بزرگ و چندتا بادکنک بکش...
بعد به جعبه ی مداد رنگیهام نگاهی انداخت و با ذوق خاص و کودکانه ای گفت: بادکنکها رو رنگ هم می کنی؟؟ آخه من دوست دارم همه چیز رنگ داشته باشه..من کلا رنگها رو خیلی دوست دارم..به نظرم اگه رنگ وجود نداشت زندگی کردن هم دیگه ممکن نبود...آخه اونجوری همه چیز خیلی زشت میشد مگه نه؟؟ اونوقت دل آدمها می گرفت ، خیلی خوشحالم که رنگها وجود دارن...راستش خود منم یه جورایی رنگ و وارنگم ، مثل رنگین کمون...حتی اسمم هم تلفیقی از رنگهاست...اسم من پورنگه...راستی اسم تو چیه؟؟
و اینجا بود که من اسم دوست مهربون و دوست داشتنی خودم رو فهمیدم...چه اسم قشنگ و بانمکی بود..درست مثل صاحبش!!
حدود دو ساعتی میشد که شازده کوچولوی قصه ی من کنارم نشسته بود...تو این مدت زمان بیکار نبودم و داشتم چیزایی رو که ازم خواسته بود براش نقاشی می کردم...
لابد الان تعجب کردین و با خودتون می گین مگه کشیدن و رنگ کردن یک سبد و چندتا بادکنک چقدر کار داره که دو ساعت طول کشیده...
در جوابتون باید بگم تو این مدت شازده کوچولو برای من صحبت می کرد و واسم از خاطراتی می گفت که تا بحال براش اتفاق افتاده...این شد که من گاهی نقاشی می کردم و گاهی دست از کار می کشیدم و با دقت به حرفای دوست مهربونم گوش میدادم
صحبت کردن و گوش دادن به حرفای شازده کوچولو اینقدر لذت بخش و شیرین بود که دلم می خواست اون ساعتها هیچ موقع تمومی نداشته باشه... اون واسم از ماجراهای شاد و گاهی اوقات غمگینش تعریف می کرد و من همینطور که به حرفای قشنگش گوش میدادم سعی می کردم نقاشی دوست عزیزمو به بهترین شکل ممکن تموم کنم تا حسابی راضی و خوشحال بشه

همونطور که خودتون هم دیدین شازده کوچولو عادت نداشت سوالایی که من ازش می پرسم رو جواب بده واسه همین من مجبور بودم اطلاعاتی رو که برای دونستنشون کنجکاو بودم رو از میون حرفای خودش جستجو کنم...مثل قصه ی گل قشنگش که تازه بعد از شنیدنش بلاخره فهمیدم منظور شازده کوچولو از خنده ی ناگهانیش بعد از دیدن گل من چی بوده...

(( برید به ادامه مطلب ))

ماهی نقره ای...

5252525252 — Fri, 13 Nov 2009 21:40:18 GMT

باد را زمزمه اینبار نوایی دگر است

لای موهای نمورم شب دریایی خواب

قصه ها می پزد از

گندم عشق

امشب از فاصله ی بین دو موج

ماهی نقره ایه یاد تو را می گیرم

امشب از پشت سرا پرده ی ابر

ماه را می دزدم

می گذارم به سر سبز سپیدار بلند

شب من بارانیست

امشب از فاصله ی بین دو موج

ماهی نقره ایه یاد تو را می گیرم

سفره ام رنگین است

خار در پایم اگر رفته سزاست

همه ی آنچه که هست

همه ی آنچه که نیست

همه انگار به جاست

امشب از فاصله ی بین دو موج

ماهی نقره ایه یاد تو را می گیرم

امشب از پشت سرا پرده ی ابر

ماه را می دزدم

می گذارم به سر سبز سپیدار بلند

سر سفره ، دم دستم

همه جا مهمانیست

جایت اینجا خالیست......

پی نوشت 1: این شعر رو از آلبوم ( از روی سادگی ) کار هنرمند محبوبم استاد مهران مدیری انتخاب کردم و نوشتم...ایشون همیشه شعرهای نابی رو برای خوندن انتخاب می کنن که واقعا همگی بیش از اندازه زیبا هستن...لینک دانلود این شعر رو هم اینجا براتون گذاشتم...پیشنهاد می کنم حتما دانلود کنین و از گوش دادن بهش لذت ببرید (برای دانلود فایل ، بعد از باز شدن صفحه روی گزینه Click here to download this file کلیک کنید)

پی نوشت 2: در رابطه با پرسش پست قبل باید بگم بیشترتون جواب صحیح رو دادین...بله معنی آدرس وب من مخففه همون 5/52 هستش که البته خیلی اتفاقی این مساله رخ داد..چون خود منم بدون توجه به این مساله تعداد 52 رو انتخاب کردم و بعد متوجه این موضوع شدم....!! البته زیاد خوشحال نباشین از این پس سوالات سخت تر میشن!!

پی نوشت 3: پرسش این پست:

کی می تونه بگه دوتا از همکارای محترم عمو ، یعنی آقای حسین ضیائی و آقای مصطفی وشایی چه نسبتی با هم دارن؟؟

می خوام ببینم کدومتون حضور ذهن بیشتری دارین؟!چون این مساله توی برنامه عنوان شده!!

پی نوشت 4: بلاخره پاییز داره رنگ واقعی خودش رو پیدا میکنه...تا دیروز از کلاغهای پاییزی خبری نبود ، خوشحالم که برگشتن...شمام قبول دارین؟؟پاییز بدون حضور کلاغها رنگ و بویی نداره مگه نه؟؟

پی نوشت 5: آسمون مشهد بلاخره بغضش رو شکست...خوش به حالش ، من با آسمون ابری دلم چیکار کنم؟؟یه قطره بارونم نداره....!!

پی نوشت 6: هرگز نمیرد آن دلی که زنده شد به عشق....ثبت است در جریده ی عالم دوام ما

پی نوشت 7: خدا پشت و پناه خودتون و قلب مهربونتون باشه ، تابعد............یاحق

دلم خوشه بخدا...!!

5252525252 — Tue, 03 Nov 2009 21:39:18 GMT

با هزار جور خواهش و التماس راضیش کرده بودم...می گفت مامانش تو هواپیما به طور اتفاقی عمو پورنگ رو دیده ، می گفت عمو همراه برادرش بوده و داشته می اومده مشهد...مثل اینکه یه سفر معمولی بوده نه کاری....

برگه رو از توی کیفش درآورد ، وای خدا جونم این واقعا دست خط عمو بود...دست خط خود خودش...دیگه نه چاپ بود و نه کپی ، واقعیه واقعی بود

عمو روی این برگه با دستای خودش نوشته بود...اشک توی چشمام حلقه زد ، روی نوشته چندبار دست کشیدم و بدون اینکه پلک بزنم بهش خیره شدم ، کاش این دست خط مال من بود...این بزرگترین آرزویی بود که اون لحظه داشتم (و خب هنوزم دارمش) برای یک لحظه دلم رو به دریا زدم و پرسیدم:میشه بدیش واسه ی من؟؟

چشاش گرد شد و گفت: بدمش به تو؟؟امکان نداره

می دونستم اصرار بی فایدس اما باز دست بردار نبودم.....بی فایده بود

دفتر خاطراتم رو باز کردم..همه ی صفحاتش از نوشته هام سیاه شده بود غیر از صفحه ی اول ، شاید هنوزم امیدوار بودم یه روزی خود عمو با دست خط قشنگش ، روش یادگاری بنویسه....!!

دوباره بغض همیشگی اومد سراغم ، از گوشه ی چشام اشک رو پاک کردم و خودکار رو برداشتم ، آروم توی گوش دفترم زمزمه کردم: دیگه ناراحت نباش ، الان عمو واست یادگاری می نویسه....شروع کردم به نوشتن ، البته با دست خط عمو...همونجوری شد که دلم می خواست..توی دلم به خودم خندیدم..طفلی دفترم ، آخه فکر میکنه واقعا عمو براش یادگاری نوشته....!!

پی نوشت ۱:این روزا آسمون مشهد ، مثه من با خودش درگیره...هر روز بغض میکنه اما دریغ از یک قطره اشک....!!

پی نوشت ۲: از این به بعد قراره هر دفعه ، تو قسمت پی نوشت ها یک سوال طرح کنم...میشه گفت این قسمت شبیه به یک بازیه...اولین سوال:

کی میدونه معنای آدرس وبلاگ من چیه؟؟

پی نوشت ۳: شاید باید از اول اینو می نوشتم:

دید مجنون را یکی صحرا نورد.....در میان بادیه بنشسته فرد

ساخته بر ریگ ، زانگشتان قلم.....می زند حرفی به دست خود رقم

گفت ای مفتون شیدا چیست این؟.....می نویسی نامه؟سوی کیست این؟

هرچه خواهی در سوادش رنج برد.....تیغ صر صر خواهدش حالی سترد

کی به لوح ریگ باقی ماندش؟.....تا کسی دیگر پس از تو خواندش؟

گفت شرح حسن لیلی می دهم.....خاطر خود را تسلی می دهم

می نویسم نامش اول و از قفا.....می نگارم نامه ی عشق و وفا

نیست جز نامی از او در دست من.....زان بلندی یافت قدر پست من

ناچشیده جرعه ای از جام او.....عشق بازی می کنم با نام او

بدون تو تنها آه می کشم...

5252525252 — Thu, 22 Oct 2009 23:57:18 GMT

سلام

خدایا فاصلت تا من خودت گفتی که کوتاهه...از اینجا که من ایستادم چقد تا آسمون راهه...

خداحافظ ................!!

پی نوشت۱: هر کسی از ظن خود شد یار من...از درون من نجست اسرار من

پی نوشت۲: دلم می خواد با تمام وجودم خدا رو بغل کنم...دلم گرفته به وسعت تمام دنیا...دلم خیلی وقته که گرفته...

پی نوشت۳: .............مثل همیشه سکوت می کنم

خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید؟

5252525252 — Thu, 08 Oct 2009 09:27:18 GMT

از نوشتن این شعر منظور خاصی ندارم..فقط ازش خوشم میاد همین:

گاه می اندیشم

خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید؟

آن زمان که خبر مرگ مرا

از کسی میشنوی، روی خندان تو را

کاشکی میدیدم.

شانه بالازدنت را،

بی قید

و تکان دادن دستت که،

مهم نیست زیاد

و تکان دادن سر را که

-عجیب! عاقبت مرد؟

-افسوس!

کاشکی میدیدم.

با خودم می گویم

چه کسی باور کرد

جنگل جان مرا

آتش عشق تو خاکستر کرد ؟؟؟

یک روز خاطره انگیز: 2/7/88

5252525252 — Sat, 26 Sep 2009 21:14:18 GMT

شب...استرس...ذوق و شوق دیدار...لحظه شماری...ساعت 24...حساب ساعتهای باقی مانده...رویای با هم بودن...4:30 صبح و بیداری!!...نذر آیت الکرسی...پیامک آجی ژاله...رسیدن به مشهد الرضا...آرزوی کش آمدن روز مثل یک آدامس بادکنکی!!...ساعت 8 صبح و قرار ملاقات...ایستگاه اتوبوس...خط 82 به سمت حرم مطهر...ایستگاه پنجم...دویدن از عرض خیابان...جلوی باب الجواد منتظر باش...گشتن کیف همراهی و ترس دیده شدن عکس عمو پورنگ!!...عینک آفتابی...تک زنگ های طولانی...دور زدن آجی ژاله...ذوق غافلگیر کردن...هیجان وصف نشدنی...صدای ویبره تلفن...مکث یک لحظه ای و گره خوردن نگاه ها...حبس شدن نفس دورن سینه...یک بغض دوست داشتنی...دویدنی شبیه پرواز به سمت یک آشنا...آغوش مهربان یک دوست واقعی...به سمت رواق امام خمینی...اولین دیدار خواهر زاده با خاله ی دوست داشتنی اش!!...خواندن زیارت نامه و نماز زیارتی برای عمو و بچه ها...آرزوی بودن عمو و بقیه ی بچه ها کنار ضریح مطهر...تعارف یک سیب بهشتی...ضعف ناگهانی...قصد خروج از حرم و خوردن ناهار در ساعت 10!!...شوخی های کودکانه...تماس یک دوست مهربان دیگر(پریسا)...پیش به سوی باب الجواد...قبل از خروج دیدار با زهرا و فاطمه...اشکهای پاک فاطمه با دیدن دست خط کودکانه و زیبای امیرمحمد...عکس یادگاری در کنار حرم امام هشتم...دفتر خاطرات و نوشتن چند خط برای یادگاری...خداحافظی زود هنگام...جستجوی نیم ساعته برای پیدا کردن یک غذاخوری!!...خواستن توانستن است...بهترین ناهار دنیا...گرفتن یک هدیه ی دوست داشتنی از دست بهترین دوست...برگشت به سمت حرم...صحن انقلاب کجاست؟؟...جستجو همچنان ادامه دارد...برداشتن قدمهای سریع به سمت پنجره فولاد...کامل شدن دیدارها...نشستن روی زمین سرد و سنگی حرم...رفع خستگی چند ساعته...ساعت 12...کوچول و مینوشی...دفتر خاطرات ژاله...خیره شدن به دست خط زیبای عمو...موج حسرت در درون چشمهای قشنگ پریسا...خواندن نماز ظهر...تماشای آلبوم عکسهای عمو...نوشتن دوباره ی خاطره...نقاشی کودکانه...زیارت دو نفری در کنار پنجره فولاد...بوی عطر به جا مانده از پنجره بر روی دستهایمان...قدم زدن در طول صحن انقلاب...اشکهای ناگهانی و ترس دیده شدن در نگاه مردم...باز هم یک عکس یادگاری...گردش کوتاه سه نفره به سمت باغ نادری...خوردن بستنی قیفی و ذوق زده شدن مثل دوران خوش کودکی...متر کردن صحن باغ به جای تماشای داخل موزه!!...پخش ترانه ی عمو پورنگ و همراهی با آن...نزدیک حرم و خداحافظی با پریسا...پیش به سوی صحن آزادی...زنده شدن خاطره های بودن عمو در حرم...ساعتهای پایانی روز...صدای نقاره خانه ی حرم آن هم از نزدیکه نزدیک...خوردن یک لیوان آب خنک و گوش سپردن به نوای نقاره خانه...گذشتن از بین جمعیت ملیونی...صف نمازگذاران...قبل از نماز رد و بدل کردن یادگاری های کوچک...خواندن نماز مغرب و اعشاء...قصد خروج از حرم و رفتن به سمت ترمینال...بغضی که ذره ذره شکل می گیرد...براورده کردن آخرین آرزوهای کودکانه...دوباره گشتن ، اینبار برای خریدن یک چیپس!!...رخ به رخ در ایستگاه اتوبوس...یادآوری زمان باقی مانده...باور تمام شدن ساعتهای خوب گذشته...چشمهای خیس و غمگین از رسیدن لحظه ی جدایی...باز هم آغوش مهربان یک دوست اما اینبار از سر اندوه نه شوق...نگاه های متعجب رهگذران...سخت ترین خداحافظی...جدا شدن دستها...نگاه ها...راه ها...خداحافظ دوم مهر...خداحافظ لحظه های شیرین باهم بودن...سلام شیرین ترین خاطره...سلام خاطره ی دوم مهر..........!!

پی نوشت1: درگذشت مادر بزرگ مهربون شیوای عزیز رو بهش تسلیت میگم...شیوای گلم امیدوارم غم آخرت باشه...
پی نوشت2: کاش آدما هیچ وقت به هم دروغ نمی گفتن..کاش آدما حرف هم دیگه رو می فهمیدن...منظور هم دیگه رو خوب درک می کردن...کاش هیچ وقت زود قضاوت نمی کردن...
پی نوشت3: پیشاپیش چهارمین سالگرد درگذشت برادر بزرگوار عمو رو به ایشون و خانواده محترمشون تسلیت میگم...برای شادی روح همه ی رفتگان فاتحه ختم کنیم...

دیدی...بازم نشد

5252525252 — Thu, 17 Sep 2009 09:49:18 GMT

با عجله دویدم سمت تلفن و برداشتمش...صداش توی گوشی پیچید:
صفورا _ سلام چطوری؟؟
_ سلام...خوبم ، تو خوبی؟کجایی الان؟تو که گفتی میری تهران...
صفورا _ خب الان تهرانم دیگه
ته دلم واقعا خوشحال شدم..با اینکه قبلا پیشنهادش رو رد کرده بودم اما اون لحظه از ته دل آرزو میکردم که دوباره بهم بگه و اینبار بگم باشه..خیلی زود آرزوم براورده شد...
صفورا _ میگم..هنوزم نمی خوای برم پیش عموپورنگ؟؟
_ .....خب راستش...چرا برو...تو رو خدا ببخشید
صفورا _ دیوونه این چه حرفیه که میزنی ، خوبه خودم پیشنهادش رو دادم ها!!پس بگو از اون روز داشتی واسم کلاس میذاشتی..!!
خندیدم و گفتم: نه بخدا...خب ترسیدم با خودت بگی چه پر روه ، حالا من یه چیزی گفتم اینم از خدا خواسته زود قبول کرد...بخدا راضی نیستم به خا....
حرفم رو قطع کرد و گفت: دیگه از این حرفا نزن که ناراحت میشم..ناسلامتی من دوستتم ، حالا که میتونم اینکار رو بکنم چرا انجامش ندم؟؟
داشتم از خوشحالی بال در می آوردم ، تقریبا جیغ زدم و گفتم: الهی قربونت برم صفورااااااااا بخدا خیلی ماهی خیلی خیلی خیلی...وااااااای...حالا اصلا مامانت قبول می کنن ببرنت اونجا؟؟
صفورا _ آره بابا خیالت راحت ، بهش قبلا گفتم شاید بخوام برم پیش عموپورنگ.راستی چیزی نمی خوای از طرف تو بخرم و بدم بهش؟؟
_ مثلا چی؟؟
صفورا _ چه میدونم...مثلا دسته گلی ، کادویی ، ها؟؟
_ چرا خب...ولی.....آخه با خودت میگی چه رویی داره..تو رو خدا ببخشید
صفورا _ میگی یا بیام مشهد بکشمت؟؟
_ باشه میگم ، میگم...یه دسته گل مریم بخر...خوشگل باشه خب؟؟خیییییییییلی خوشگل هااااا..!!
صفورا _ بله..چشم ، خودم میدونم که باید خوشگل باشه ، اگه خوشگل نباشه که تو کچلم میکنی...!!
انگار دیگه روی زمین نبودم..رفته بودم اون بالاها ، بین ابرا..!! تلفن رو که قطع کردم از خوشحالی جیغ میزدم و مثل بچه ها بالا و پایین می پریدم ، گریه و خندم قاطی شده بود...مامانم مات و مبهوت منو نگاه میکرد...
.
.
ساعت پنج نواخته شد ، دل توی دلم نبود.تمام بدنم یخ کرده بود..انگار که خودم رفته بودم اونجا و قرار بود عمو رو ببینم..قاب عکسش رو گذاشتم کنارم و چشام قفل شد به تلویزیون....
تیتراژ برنامه شروع شد...چقدر زمان کند می گذشت ، به قاب عکسش نگاه کردم..مثل همیشه داشت بهم لبخند میزد ، منم بهش لبخند زدم و گفتم: عمو انگار قراره بعد برنامه خودم ببینمت..!! انگار داره آرزوم براورده میشه..انگار....
بلاخره برنامه شروع شد ، تپش قلبم رو به وضوح حس میکردم...بغضی که تو گلوم نشسته بود کم کم داشت خفم می کرد ، می خواست راهش رو باز کنه و بیاد بیرون..نتونستم بیشتر از این سد راهش بشم ، اشک توی چشمام حلقه زد و نوشته ای که پایین صفحه تلویزیون حک شده بود جلوی چشام تار شد:( ارتباط مستقیم _ عموپورنگ _ مرکز اصفهان )
پلاتو اول که تموم شد با دستای لرزون به صفورا پیامک دادم و ماجرا رو گفتم...باورم نمیشد ، دنیا چقدر بی رحم بود...تنها در عرض چند دقیقه شادی منو به یک غم بزرگ تبدیل کرد...!!
به قاب عکسش نگاه کردم ، همچنان بهم لبخند میزد..تو اوج گریه من هم بهش لبخند زدم و گفتم: دیدی عمو؟؟...بازم نشد!!

انگاری شکل تو شدم

5252525252 — Wed, 09 Sep 2009 16:26:11 GMT

بارها شنیده بودم ، اگه کسی یه نفر رو خیلی دوست داشته باشه کم کم شبیه اون طرف میشه ، حرکاتش..رفتارش..حتی خودش.....!!!
نمیگم این مساله غیر ممکنه ، ولی اگه اطرافیانت که تو رو می شناسن اینو بهت بگن چندان چیز عجیبی نیست..میشه گفت واسه دلخوشیه..شاید می خوان خوشحالت کنن که این حرف رو میزنن مگه نه؟؟
منم خیلی واسم پیش اومده بود که همکلاسیام بهم بگن وای سولماز تو خیلی شبیه عمو پورنگی...با این گفته خوشحال میشدم اما نه خیلی..آخه اونا می دونستن من چقد عمو رو دوست دارم......
.
.
توی ایستگاه وایستاده بودم و معطل اتوبوس...یه خورده اون طرفتر دوتا دختر هم سن و سال خودم ایستاده بودن ، هر از گاهی منو نگاه می کردن و چیزایی می گفتن که نمی شنیدم...
کم کم داشتم از دستشون کلافه میشدم..سرمو انداختم پایین و خودمو با زیپ کیفم مشغول کردم تا نبینمشون اما باز سنگینی نگاهشون روی من بود.بلاخره تصمیمم رو گرفتم و رفتم جلو..
_ ببخشید خانوم ما هم دیگه رو می شناسیم؟
دختر _ نه...چطور مگه؟؟
_ آخه الان چند دقیقه اس که دارین به من نگاه می کنین..مشکلی پیش اومده؟
اون دختر با خنده به دوستش نگاه کرد و گفت:بگم؟
دوستش پیش دستی کرد و با خنده گفت:آخه شما خیلی شبیه عموپورنگی...
جا خوردم...اصلا باورم نمیشد ، اونا که منو نمی شناختن پس چطور ممکن بود که یه همچین چیزی بگن؟یه لحظه احساس کردم اشتباه شنیدم..با تعجب پرسیدم:شبیه کی؟
دختر اولی جواب داد:شبیه عموپورنگ..بخدا جدی میگیم..از اون موقعی واسه همین داشتیم نگات میکردیم!!نکنه فامیلشی؟
_فامیل؟...نه....نه فامیلش نیستم....!!
چند قدم ازشون دور شدم و ناباورانه به فکر فرو رفتم...هنوز نگاهشون روی من بود ، شاید خیال کرده بودن که ناراحت شدم...دیگه مسیر طولانی ای که باید تا خونه طی می کردم واسم مهم نبود...
قدم زنان خودمو رسوندم به خونه ، با خودم فکر کردم..انگاری واقعا شکل تو شدم..!!!

دارم تو آینه ها شکل تو میشم

شبیه تو که نزدیکی به دریا

تماشا کردنت دیوونگی نیست

تو رو حس میکنم هر لحظه اینجا

نامه ای به عمو پورنگ

5252525252 — Wed, 12 Aug 2009 10:10:18 GMT

سلام...دوباره فرصت شد تا به سراغتون بیام و حرفای نگفته ای که تو ذهنم جمع شدن رو براتون بازگو کنم...شاید از تیتر آپدیت اینبارم حدث زده باشین که منظورم چیه و چی میخوام بگم...
منم می خوام همون بحثی رو ادامه بدم که به تازگی ذهنهای خیلیهامون رو درگیر خودش کرده...بله ، درست فهمیدن...منظورم همون مساله بازگشت به سال 81...

نمی خوام حرفای تکراری بزنم و سرتون رو به درد بیارم..نمی خوام از وضعیت این چند وقته یا به عبارتی این چند ساله اخیر گله گذاری کنم و همه رو مقصر بدونم...
می خوام به جنبه های خوب قضیه بپردازم...می خوام شیرینی اون وقتا رو به زبون همون وقتا به تصویر بکشم تا یادمون بیاد دنیای رنگین کمونیمون چقدر قشنگتر و دوست داشتنی تر از الان بود
سال 81 که اومد هیچ کدوم از ما خبر نداشتیم چه اتفاق مهمی در پیشه...از قدیمی ترین بچه ها گرفته تا جدیدتریناشون که الان همه در کنار همیم و داریم با یک هدف
وبلاگ نویسی می کنیم...اون سال زهرای 7 ساله شوق و ذوق رفتن به دبستان رو داشت و نمی دونست کمتر از 1 ماه و نیم دیگه وقتی بهترین ماه خدا از راه برسه خدا یکی از بهترین بنده هاشو
به ما بچه ها هدیه میده...اون سال منو شیوا و مونا و شاید خیلی از بچه های دیگه که هم سن ما بودن شوق رفتن به مقطع راهنمایی رو داشتیم....
سالای آخر کودکیشون رو میگذروندیم و خوشحال بودیم از اینکه داریم بزرگ میشیم...و چقدر خوب شد وقتی خدا کسی رو سر راهمون قرار داد تا شوق و ذوقمون برای بزرگتر شدن رو فراموش کنیم
و تلاش کنیم که تا آخر عمر کودک بمونیم...اون سال وقتی عموپورنگ وارد دنیای کودکی ما شد همه چیز رنگ و بوی دیگه ای داشت....چقدر سادگی اون روزا قشنگ بود
چقدر قشنگ بود لحظاتی که به انتظار دیدن عمو کنار تلویزیون سپری می کردیم...به انتظار کسی که لبخند رو برای دلهای کوچیکمون به ارمغان آورد...به انتظار کسی می نشستیم که
اسم واقعیش رو نمی دونستیم ، فقط صداش می کردیم پورنگ ، و چقدر همین یه کلمه رو با عشق بیان می کردیم...و این اسم کم کم شد عمو پورنگ و.............گاهی اوقات هم عمو داریوش!!
می خوام از اولین تلاشهامون براتون بگم...اولین تلاشهایی که برای ایجاد ارتباط بین خودمون و عمو می کردیم...از نامه هایی که 100 تا 100 تا برای برنامه می فرستادیم و روی 90 درصد اونا
با خط کودکانمون می نوشتیم (عمو جونم خودت بازش کن) از نقاشیهایی که براش می فرستادیم و این نقاشیها شاید یه عکس خیالی از گل ای جان بود ، شاید چهره خود عمو بود و شاید چهره تهیه کننده با دوتا شاخ بالای سرش که داشت دنبال عمو می کرد!!
از خیال پردازی هایی که تو همشون صداقت و پاکی کودکانمون موج میزد...آرزوی شرکت تو مسابقه ی تلفنی عمو و برنده شدن تو مسابقه چپ چپ راست راست و اونوقت
بستن یه ساعت مچی خوشگل دور مچ دستمون ، از همونهایی که عمو تو برنامه به دستش بسته بود و ذوق زده شدن تا مرز بی نهایت...تو تمام نامه هامون میشد واژه (عمو جونم از ته دلم دوست دارم) رو دید...می تونم حدث بزنم که این جمله چقدر به عمو لذت و انرژی میداد و اونروز
چقدر سرحالتر و پر انرژِی تر تو برنامه حاضر میشد...اون موقعها هیچ کدوم از ما وبلاگ نداشتیم ، اما با این حال روز تولد عمو که نزدیک میشد مثل الان دلامون پر می کشید به سمت عمو و
تمام تلاشمون رو می کردیم تا با نوشتن یه نامه هر چند ساده و فرستادن یه کادوی کوچیک ، بهترین جشن تولد دنیا رو براش بگیریم و به نظرم اون نوشته ها اون کادوهای هر چند ساده و کوچیک و اون تبریک گفتن های معمولی اما با عشق خیلی قشنگتر و دوست داشتنی تر از
جشنهایی بودن و هستن که الان تک تکمون توی وبهامون برگزار می کنیم...آره تعداد نامه ها زیاد بوده و هست...اتفاقا باید از این مساله خوشحال بود ، اینکه عمو چقدر خوبه..چقدر گل و مهربونه
که هر روز داره به طرفدارا و دوست دارانش اضافه میشه...درسته که ممکن بود به خاطر تعدد نامه ها ، نامه ای که من یا شما فرستاده بودیم بعد از چند ماه باز بشه ، اما شادی که با دیدن نامه ، به عمو دست میداده رو نمی تونیم رد کنیم...می تونیم؟؟می خوام بگم چرا با ورودمون به فضای اینترنت و
پیدا کردن یه راه ساده تر از نامه برای ارتباط با عمو ، نامه نوشتنمون رو قطع کردیم؟؟می تونم حتی صداتون رو بشنوم که دارین می گین:چه فایده وقتی نامه می فرستادیم و باز نمیشد...
اما بچه ها اینو هم مد نظر داشته باشین که عمو از همون اول میتونست یه آدرس ایمیل واسه خودش داشته باشه اونوقت تو برنامه اعلام کنه و به همه بگه نامه هاتونو به اونجا واسم ارسال کنین..این راحت تره نه؟؟اما می بینین با گذشت 8 سال از شروع برنامه هنوزم عمو اعلام میکنه:بچه ها صندوق پستی ما (4343-19395).....چرا یهو دلسرد شدیم؟؟یهو نامه نوشتن واسه عمو رو قطع کردیم؟؟مگه قدیما وقتی نامه می نوشتیم و جوابی نمی اومد دلسرد میشدیم؟؟
مگه خود ما نبودیم که 300 تا نامه اونم یه جا واسه عمو پست می کردیم که عمو با تعجب می اومد و تو برنامه اعلام میکرد؟؟اینو نگید که فایده ای نداشت...چرا داشت
حجم نامه ها زیاد بوده و هست...عمو نمی تونست همه رو تو برنامه بیاره و بخونه اما خداییش خیلی از ما جوابمون رو تو برنامه گرفتیم و کلی هم ذوق زده شدیم....سجادم یکی از ما بود
نه پارتی داشت و نه هیچ چیز دیگه ای...نامه می نوشت با تمام وجود...با همه ی صداقتی که داشت ، از خودش می گفت...از اتفاقاتی که دور و برش می افته و از خیلی چیزای دیگه..
تا جایی ادامه داد که عمو خودش شخصا توی برنامه واسش نامه نوشت...اینو که یادتونه نه؟؟(خدا بیامرزتش)...زهرا میرزابیگی ، که در حال حاضر یکی از دوستای خوبه منم هست ، ماه رمضان سال 84 بود که عمو ازمون خواست یه دفترچه ی احکام درست کنیم...زهرا این کار رو کرد و نتیجه ی
کارش رو به برنامه فرستاد...چند روز بعد عمو اون دفترچه رو توی برنامه نشون داد و ازش تشکر کرد به خاطر این کار قشنگش...سیده فائزه حسینی ، سال 82 یک طومار بلند از نامه و نقاشی برای عمو
فرستاد...عمو اون طومار رو توی برنامه نشون داد و کلی از فائزه تعریف و تمجید کرد و خوشحال بود از اینکه چنین طرفدارای خوبی داره...و خیلی های دیگه که الان تو ذهنم نیستن اما
مطمئنم اگه سری به آرشیو برنامه هایی که از عمو ضبط کردم بزنم خیلی های دیگه از این نمونه رو می بینم...و اما بچه هایی که با نامه فرستادن به برنامه عمو ، تونستن تو مسابقه ی تلفنی شرکت کنن...زهرا ناظمی همون روزای اول ماه رمضان 84 بود که از برنامه باهاش تماس گرفتن...
اولش که اسمش رو گفت متوجه نشدم اما وقتی اسمش پایین شیشه ی تلویزیون حک شد شناختم و کلی ذوق کردم...زهرا جعفرزادگان که فکر میکنم بهمن یا اسفند ماه سال 85 بود که توی مسابقه شرکت کرد و برنده هم شد...عارفه موذنی...صباح غلامی...الهام فراهانی...
اگه این چیزها رو گفتم منظورم این نبود که الانم می تونیم تو مسابقه شرکت کنیم نه...اما مگه همه چیز به شرکت توی مسابقه ختم میشه؟؟؟چرا دیگه با نامه هایی که درش از خودمون و از
اتفاقات دور و برمون گفتیم عمو رو خوشحال نمی کنیم؟؟بچه ها نگید نه...به خدا عمو خوشحال میشه...خیلی لذت بخشه که عمو ببینه زهرا و شیوا و ژاله و رامینا و فائزه و بقیه ی بچه هایی که 8 سال پیش 7 ، 10 ، 11 ، 15 و .... ساله بودن هنوزم به یادشن و مثل اون موقعها
دارن نامه میدن...دارن باهاش حرف می زنن..واسش یادگاری می فرستن...نقاشی ، کاردستی ، یه ظرف کوچیک پر از سمنوی نذری...یه پارچه متبرک از حرم امام رضا یا حضرت معصومه یا از
کربلا...یه جانماز با مهر و تسبیح و یه شیشه ی کوچیک پر از عطر گل محمدی...اینکه تو نامه هاشون هنوزم می نویسن که عمو خیلی دوست دارم ، می نویسن عمو امروز سر سفره افطار
واست کلی دعا کردم ، می نویسن عمو دیروز که رفتم حرم امام رضا واست شمع روشن کردم و زیارت نامه خوندم ، می نویسن..................................
بچه ها نمیگم ما با وبلاگ نویسی نمی تونیم عمو رو خوشحال کنیم..چرا میشه ، اما قبول کنین اون کادوهای کوچیک و ساده ای که قدیما به مناسبت تولد عمو واسش می فرستادیم
خیلی بیشتر خوشحالش می کرد تا این جشن تولدهای مجازی ای که تو وبلاگهامون برگزار می کنیم..نمی گم این کار بدیه...نه ، اتفاقا خیلی قشنگه و دوست داشتنی هم هست
اما چه خوبه حالا که این راه جدید رو پیدا کردیم ، قدیم رو هم فراموش نکنیم و از هر دو جهت باعث خوشحالی عمو جون بشیم.....در پایان می خوام یه خاطره واقعی از بهترین اتفاق زندگیم براتون بگم..شاید خیلیهاتون بارها و بارها ازم شنیده باشیدش اما اینبار می خوام با جزئیات بیشتری واستون
تعریف کنم:
تابستون سال 83 بود که من تصمیم گرفتم واسه تولد عمو اونچه که در توانم بود رو خرج کنم و به عبارتی سنگ تموم بذارم...واسه همینم از اواسط تیر ماه بود که شروع کردم
به نوشتن یک نامه تولد...سعی می کردم نامم خیلی خوب از آب دربیاد...در ظاهر هم اینجور بود اما در باتن!! حالا میگم که منظورم چیه...خیلی دلم می خواست به عمو بگم که مثلا
دیگه بزرگ شدم و خیلی چیزا حالیم میشه واسه همینم تا تونستم از کلمات قلمبه و سنگین استفاده کردم...کلماتی که چیزی از معنی اونا نمی دونستم اما چون دلم می خواست نامم
یه جورایی متفاوت باشه همه رو ردیف کردم کنار هم...خلاصه اینکه بعد از کلی بالا و پایین کردن متن نامه و کلنجار رفتن با خودم یه نامه تولد صد در صد خنده دار واسه عمو آماده کردم...
حالا باید یه کادو هم به این نامه اضافه می شد تا همه چیز تکمیل بشه..اما هر چقدر فکر کردم چی بخرم چیزی به ذهنم نرسید...بلاخره تصمیم گرفتم چهره عمو رو نقاشی کنم....
روی یک کاغذ طراحی A3 عکس عمو رو کشیدم...اینم عکسش:

نامه رو یک هفته قبل از تولد عمو فرستادم به برنامه و به این امید منتظر موندم تا عمو یه اشاره ای هر چند کوچیک به این مساله بکنه...اما خبری نشد که نشد...جالب اینجا بود که همزمان با من
خیلی ها چهره عمو رو روی یک برگه طراحی کشیده بودن و عمو چند روز پشت سر هم وقتی به برنامه می اومد یکی از این نقاشیها رو به همراه داشت و تا وقتی که نشونش بده من هزار بار می مردم و زنده میشدم....اما وقتی می دیدم مال من نیست ناامیدتر از گذشته به امید فردا منتظر می موندم
هر چند خودم توی نامه ام از عمو خواسته بودم که نقاشیم رو توی برنامه نشون نده تنها یه اشاره ی کوچیک به این مساله کنه تا فقط من متوجه بشم...اما باز دلم می خواست
نقاشی رو با چشمای خودم تو دست عمو ببینم تا صد در صد باورم بشه که تونستم عمو رو خوشحال کنم....تابستون گذشت و خبری نشد که نشد...دیگه کاملا فراموش کرده بودم
یه چنین قضیه ای وجود داشته و من چقدر ذوق شوق داشتم واسه به نتیجه رسیدنش...!! 16 مهر ماه بود و من تازه از مدرسه برگشته بودم...
هیچ وقت یادم نمیره..همیشه عادت داشتم وقتی که برمیگردم خونه غذامو بخورم ، واسه همینم سینی غذامو مثل همیشه گذاشتم جلوی تلویزیون و چشام قفل شدن به برنامه
عمو یک بلوز کرم رنگ تنش بود با شلوار سفید همیشگیش...یه کاغذ کوچیک رو از روی صندلی برداشت و گفت:خب حالا نوبته اینه که اسم بچه های خوب رو بخونم...
یکی یکی اسمها رو می خوند و پیش می رفت تا اینکه رسید به اسم آخر و گفت:و...و...و سولماز نوری 13 ساله از مشهد خیلی دختر گلیه ، خیلی دختر خوبیه...حالا به افتخار همه کسایی که تولدشونه شعر تولد رو می خونم!!! (بچه ها دقت کردین؟؟نامه منم راجع به تولد عمو جون بود)
اینو که داشت میگفت ، می خندید....اصلا باورم نمی شد ، برای چند لحظه خشکم زده بود و احساس می کردم که اشتباه شنیدم...اما بعد موضوع واسم قابل حضم تر شد و اونوقت بود که
زمین و زمان رو بهم ریختم و از خوشحالی بالا و پایین می پریدم و جیغ می کشیدم...اون شب بهترین شب زندگیم بود ، تو اوج ناباوری و نا امیدی به آرزوم رسیدم...فهمیدم که تونستم عمو رو خوشحال کنم و این
برای من همه چیز بود...حالا که به متن نامم نگاه می کنم خودمم کلی میخندم و به عمو حق میدم...شاید عمو با خوندن نامه ی من یاد بچیگهای خودش و نامه ای که به معلمش نوشته بود افتاده....
الان 5 سال از اون موقع میگذره...2 سال متواریه که تونستم به کمک خدا تو مسابقه وبلاگ نویسی واسه تولد عمو برنده بشم...میگن برنده ها رو از طرف سایت انتخاب می کنن
می گن عمو هم وبلاگهای برنده شده رو می بینه....اینا رو فقط می گن و من می شنوم...این 2 دفعه ای که برنده شدم هم خوشحال شدم..از ته دل
اما نه به اندازه اون سال...اون سال بهترین سال برنده شدنم تو مسابقه تولد بود چون به چشم خودم رضایت و خوشحالی عمو رو دیدم و حس کردم.......
بچه ها منو و ژاله مدادهامونو تراشیدیم...کاغذ های سفید و خط دارمون رو هم آماده کردیم...می خوایم از نو بنویسیم...از روزهای زندگیمون ، از خنده هامون ، از گریه هامون ، از دعا کردنامون ، از خوبیهای عمو ، از همه ی قشنگیهایی که دنیای کوچیکمون با اومدن عموپورنگ به دست آورد........
ما میخوایم نامه هامونو پر کنیم از گلای یاس و مریم...میخوایم دوباره از نو رویاهامون رو برای عمو نقاشی کنیم...می خوایم سبزی نگاه و قرمزی لبخندش رو به تصویر بکشیم....
می خوایم دل دریاییش رو آبی تر از آبی کنیم...می خوایم بهش بگیم عمو ، هنوزم به اندازه تک تک شکوفه های سفید و صورتی دنیا دوست داریم.....
قطار هنوز حرکت نکرده ، هر کسی دلش می خواد با ما همراه بشه بسم الله...اما بچه ها ، یادتون نره که مقصد این قطار قلب پاک و مهربونه عموه.....

پی نوشت یک: بعضی از دوستای گلم گله کردن که چرا دیگه بهشون سر نمیزنم؟؟بخدا نمی تونم...می تونین برید از ژاله سوال کنید..باور کنید همین چند وقت یه باری هم که می تونم بیام نت معجزس...به هر حال از همتون می خوام که اگر خدایی نکرده کوتاهی کردم منو ببخشید...

پی نوشت دو: تو این چند وقته که نبودم یه سری مسائل پیش اومد که منجر به ایجاد سوء تفاهمهایی شد...البته این سوء تفاهمها از طرف من بود...از این بابت خیلی خیلی شرمندم و از همه ی کسایی که از دستم ناراحت شدن واقعا عذر می خوام...خصوصا شیوای عزیزم که قلبا دوسش دارم و ازش خواهش می کنم که منو ببخشه...شیوا جونم اگه منو بخشیدی حتما بهم بگو تا لااقل خیالم راحت بشه ، ازت ممنونم آجیه گلم....

پی نوشت سه: از همه عزیزانی که تولدم رو تبریک گفتن صمیمانه سپاس گذارم...خیلی خیلی ممنونم از اینکه به یادم بودین...دست تک تک شما مهربونا رو می بوسم...بازم ممنون

دست علی یارتون........خدا نگهدارتون........نظر نره یادتون
تا بعد..................................................................................یا حق